Langzaam wordt het licht

Langzaam komt de zon op. Het kamp wordt langzaamaan verlicht. En ik. Ik kijk door het hek naar buiten. Door het gaas van de deur. Een gouden gloed lijkt over de tenten heen te komen. Over het kamp. Over deze plek. Ik zie de lichtstralen en moet glimlachen. Glimlachen omdat het mijn hart vrolijk maakt. Glimlachen omdat ik hoop zie in deze hopeloze plek. Glimlachen omdat de zon lijkt te zeggen: Ik ben.

Vorig jaar heb ik mijn kerst gevierd in een vluchtelingenkamp. Ik was een aantal dagen voor kerst afgereisd naar Lesbos. Weg van thuis. Familie achterlatend, nieuwe vrienden omarmend. Dus stond ik daar. Met kerst. Geen kerstbomen. Geen kerstmuziek. Geen kerstkransjes. Geen kerstcadeaus. Maar met een kamp vol mensen die de hoop aan het verliezen zijn.

Lees verder “Langzaam wordt het licht”